Niccolò
Machiavelli werd geboren op 3 mei 1469, te Florence, Italië. Hij was een
politiek filosoof en diplomaat tijdens de Renaissance. Hij is het meest
bekend door zijn beroemde werk, ‘De Heerser’
( Il
Principe )
uit 1513.
In
‘De Heerser’ bood Machiavelli een koning advies, bedoeld om deze
heerser aan de macht te houden. Hij beval politieke gedragslijnen aan welke
massaal politiek activisme zou ontmoedigen en de energie van deze personen
zou sturen richting persoonlijke doelstellingen.
Machiavelli
wilde de koning overtuigen dat hij zijn macht het beste zou kunnen
behouden door het gerechtelijke gebruik van geweld, door het respecteren
van privé bezit en de tradities van zijn onderdanen. Ook zou hij zijn
macht het beste kunnen behouden door het promoten van materiele welvaart.
Machiavelli
stelde dat het politieke leven niet kon worden beheerst door een
eenzijdige blik van morele en religieuze absoluten, en dat de koning soms
geëxcuseerd kan worden voor het doen van gewelddadige handelingen en
bedrog welke ethisch gezien niet verdedigbaar zouden zijn in het privé-leven.
Tijdens
de Renaissance was Italië het toneel van intense politieke conflicten
waarin de dominerende stadstaten van Florence, Milaan, Venetië, Napels,
plus het pausdom, Frankrijk, Spanje en het Heilige Romeinse Rijk waren
verwikkeld.
Elke
stad probeerde zichzelf te beschermen d.m.v. het uitspelen van de sterkste
macht tegen elkaar. Het resultaat was massale politieke
intriges, afpersing en
geweld.
‘De Heerser’ werd
geschreven tegen deze achtergrond en in zijn besluit van dit boek voegde
Machiavelli een hartstochtelijke roep voor Italiaanse eenheid en een eind
aan buitenlandse bemoeienis toe.
Machiavelli’s
andere belangrijke werk, ‘Verhandelingen op de Eerste Tien Boeken van
Titus Livius’ (Discorsi sopra la Prima Deca di Tito Livio)
geschreven tussen 1513 en 1521,
was voornamelijk over ‘republieken’, gedefinieerd als staten beheerst
door een politiek actieve burgerij. In ‘Verhandelingen’ benadrukte hij
dat een republiek de geest van vaderlandse liefde en burgerlijke
deugdzaamheid moet koesteren om te overleven. Machiavelli beargumenteerde
dat een republiek sterker zou worden door de conflicten meegebracht door
open politieke participatie en debat.
Gedeeltelijk
door Machiavelli’s pragmatische kijk op de relatie tussen ethiek en
politiek werd hij alom verkeerd uitgelegd. De adjectieve
‘Machiavelist’ is een pejoratief geworden, gebruikt om een politicus
te beschrijven die anderen manipuleert op een opportunistische en
misleidende manier.